تقليد وكوركورانه اسلام را بپذيرند وبدون مطالبه وتدبير در نشانه هاى هدايت بگويند خدا هست يا ... زيرا اكنون بر اثر آزادى محيط، ضلالت وگمراهى از هدايت ورستگارى بازشناخته شده است ديگر نيازى به تقليد وپيروى هاى نسنجيده نيست.

***

١١ـ مفاد آيه(فَسِيْحُوا فِي الأَرْضِ أَرْبَعَة أَشْهُر) اين است كه مشركان بايد در ظرف چهار ماه وضع خود را در برابر حكومت اسلامى روشن سازند، اين چهار ماه از دهم ذيحجة الحرام شروع مى شود ودهم ربيع الثانى پايان مى پذيرد و اميرمؤمنان اين آيات را در روز «منى» خواند وچون چهار ماه جنبه ارفاقى داشت، طبعاً آغاز آن از زمانى خواهد بود كه قطعنامه به گوش آنان برسد. بنابراين، سخت گيرى برمشركان از دهم ربيع الثانى شروع مى شود.در حالى كه در آيه پنجم آغاز سخت گيرى را سپرى شدن آغاز ماههاى حرام مى داند آنجا كه مى فرمايد:

(فإِذَا انْسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُم فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكينَ) .

«هرموقع ماههاى حرام سپرى گرديد مشركان را بكشيد».

همگى مى دانيم كه ماههاى حرام عبارتند از: رجب، ذيقعدة الحرام، ذيحجة الحرام و محرم الحرام. مطابق ظاهر اين آيه بايد موضوع سخت گيرى پس از سپرى گرديدن محرم آغاز گردد در اين صورت بايد در مفاد اين دو آيه دقّت بيشترى كرد، رفع اختلاف به يكى از سه وجه زير امكان پذير است:

الف: از آنجا كه بخشى از ماههاى چهارگانه را ماههاى حرام تشكيل مى داد از اين جهت همه آنها ماه حرام خوانده شده است هرچند بخشى از آنها (صفر وربيع) از ماههاى حرام نمى باشند.بنابراين مقصود از ماههاى حرام، ماههاى: ذيحجه ومحرم وصفر وربيع الثانى خواهد بود واگر به همه اين ماهها، ماه حرام گفته شده است به خاطر تغليب است.

ب: مقصود از (أَشهُر الحُرم) در آيه پنجم ماههاى حرام اصطلاحى نيست