(لَوْ كانَ عَرَضاً قَرِيْباً وَسَفَراً قاصِداً لاتَّبعُوكَ وَ لكِنْ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ وَ سَيَحْلِفُونَ بِاللّهِ لَوِ اسْتَطَعْنا لَخَرَجْنا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنْفُسَهُمْ وَ اللّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكاذِبونَ).[١]

«اگر بهره وغنيمتى نزديك وسفر كوتاهى بود تو را پيروى مى كردند ولى اين مسافت (از مدينه تا تبوك) به نظرشان دور آمد وبه همين زودى سوگند ياد مى كنند كه اگر توانايى داشتيم با شما در (جهاد) شركت مى نموديم، خود را (با گفتن دروغ) هلاك مى سازند خدا مى داند كه آنان دروغگويانند».

(عَفَا اللّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ حَتّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ تَعْلَمَ الْكاذِبينَ).[٢]

«خدا از تو بگذرد چرا پيش از آنكه راستگويان بر تو آشكار شوند ودروغگويان را بشناسى، به آنان اجازه دادى».

(لا يَسْتَأذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يُجاهِدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ اللّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ) .[٣]

«كسانى كه به خدا وروز ديگر ايمان دارند براى اينكه با مالها وجانهاى خويش جهاد كنند، از تو اجازه نمى گيرند ويا براى ترك جهاد اذن نمى طلبند، خدا

[١] سوره توبه، آيه٤٢.
[٢] سوره توبه، آيه٤٣.
[٣] سوره توبه، آيه٤٤.