و «باء» در كلمه «بما» به معنى «سببيت» است يعنى خداوند كتاب را براى تو فرستاد تا در سايه آن به ضميمه آنچه كه از حقايق براى تو ارائه كرده است، داورى نمايى وهرگز نلغزى.

بنابراين، پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) گذشته از علم به كتاب وسنّت، با علم وآگاهى خاصى مجهز است كه از آن در دو آيه قبل گاهى با جمله:(وَعَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ)تعبير آورده است.

وگاهى آن را با جمله (بِما أَريك اللّه) بيان كرده است.

براى اين كه تصوّر نشود كه اين نوع مصونيت، مخصوص به يك مورد يا در خصوص داورى است وباب اشتباه به روى پيامبر (صلى الله عليه وآله) در موارد ديگر باز است، خداوند در آيه مورد بحث جمله سوم را مى آورد ومى فرمايد:

(كانَ فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً): «كرم خدا بر تو بسيار بزرگ است».

جايى كه خداوند چيزى را بزرگ بشمارد، بايد حساب آن را از چيزى كه ما بزرگ مى نماييم، جدا كرد، فضل وكرم بزرگ نشانه آن است كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله)در مسير زندگى در قضاوتها وداوريها، در معاشرتها وبرخوردها از خطا و لغزش مصون مى باشد.

خلاصه: به خاطر مصلحتى كه در امر رسالت نهفته است وبراى اين كه پيامبر اسوه والگو وسرمشق امّت است، بايد در مسير زندگى به گونه اى باشد كه امّت در باره او احتمال اشتباه وخطا ندهد تا در مسئله اطاعت از رفتار وگفتار او، دچار سرگردانى ودو دلى نشوند.