ودر پايان «منشور» مى فرمايد:(وَ لا تَجْعَلْ مَعَ اللّهِ إِلهاً آخََرَ فَتُلْقى فِي جَهَنَّمَ مَلُوماً مَدحُوراً) (اسراء /٣٩): «با خدا، خداى ديگر قرار مده كه سرزنش ورانده شده در جهنم مى افتى».

تحليل اين نوع خطابها ودستورها در همگى يكى است وهمگى ناظر به يك ويا دو جهت است:

١ـ صدور هر نوع خلاف وگناه از فرد معصوم از آن نظر كه انسان است كاملاً ممكن و مترقب مى باشد و اين نوع خطاب ناظر به اين ويژگى است نه از آن نظر كه او معصوم وپيراسته از گناه مى باشد.

٢ـ مورد خطاب در ظاهر، پيامبر است ولى مخاطب واقعى امّت او است واين نوع سخن گفتن د رميان تمام ملل جهان رايج است.

باتوجه به اين دو بيان وبا توجه به اين كه قسمتى از اين آيات در اين صفحات منعكس شده ، نياز به نقل آيات ديگر نيست.

٢ـ هدف از طلب مغفرت ها چيست؟

قرآن در مواردى به پيامبر دستور مى دهد كه از خدا طلب مغفرت نمايد و در برخى از موارد كمله «ذنب» را نيز بر آن اضافه مى كند مثلاً در سوره نساء آيه ١٠٦ مى فرمايد:

(وَ اسْتَغْفِرِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ كانَ غَفُوراًرَحِيماً) :«از خدا مغفرت بخواه، خدا بخشاينده ورحيم است».

ودر سوره غافر آيه ٥٥ مى فرمايد:(وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ سَبِّح بِحَمْدِ رَبِّكَ