٢ـ بسيارى از روايات كه نزول آيه را روز غدير معرفى مى كنند، يادآور مى شوند كه پيامبر (صلى الله عليه وآله)پس از نصب على (عليه السلام)براى خلافت چنين فرمود:

«اللّه اكبر على إكمال الدّين وإتمام النعمة ورضا الربّ برسالتي وبالولاية لعليّ(عليه السلام) من بعدي».[١]

«سپاس خداوندى را بر تكميل آيين، واتمام نعمت، ورضايت او بر رسالت من و ولايت على (عليه السلام) پس از من».

همان طور كه ملاحظه مى كنيد پيامبر، مضمون آيه مورد بحث را در كلام خود وارد كرده است واين خود مى رساند كه آيه ياد شده در باره غدير نازل گرديده است.

٣ـ در حالى كه اين دلايل قطع آور، بر استقلال آيه گواهى مى دهند ولى خود آيه در لابلاى احكام مربوط به گوشت هاى حلال وحرام قرار گرفته است، ونكته آن بر افراد آگاه از اوضاع صدر اسلام مخفى وپنهان نيست زيرا تاريخ وحديث صحيح گواهى مى دهند كه پيامبر خواست وصيت نامه اى براى امّت خود تنظيم كند كه پس از وى گمراه نشوند وقتى شخصيت هاى متنفذ پى بردند كه پيامبر (صلى الله عليه وآله) مى خواهد در باره خلافت مطلبى بنويسد فوراً او را به هذيان گويى متهم كردند.[٢]

اين حادثه ومانند آنها كه تاريخ يادآور آنها است، حاكى است كه افرادى در آغاز اسلام در باره مسئله خلافت وجانشينى رسول گرامى(صلى الله عليه وآله)، حساسيت خاصى داشتند وبراى انكار آن حد ومرزى نمى شناختند.

به خاطر چنين شرايط حاكم بر جوّ نزول آيه وبراى محافظت آيه از هر نوع تحريف وتغيير، از يك اصل عقلايى پيروى شده است و آن پوشانيدن شيئى نفيس با

[١] «الغدير» ج١،ص ١١٢.
[٢] اين مطلب در كتاب هاى تاريخ و حديث آمده است و بخارى، آن را در نقاط مختلفى از صحيح خود نقل كرده از آن جمله، ج١، كتاب «العلم» ص ٢٢، و مسلم در صحيح خود، ج٢، ص ١٤ ، كتاب «وصايا» نيز آورده است.