(يا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلْ * قُمِ اللَّيْل إِلاّ قَلِيلاً* نِصْفَهُ أَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَليلاً* أَوْزِدْ عَلَيْهِ و َرَتِّلِ الْقُرآنَ تَرْتيلاً* إِنّا سَنُلْقي عَلَيْكَ قَولاً ثَقيلاً* إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْأً وَ أَقْوَمُ قيلاً* إِنَّ لَكَ فِي النَّهارِ سَبْحاً طَويلاً*وَاذْكُرِ اسْمَ رِبِّكَ وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلاً)(مزمل/٨ـ١).

«اى جامه به خود پيچيده، شب را جز اندكى بپا خيز، نيمى از شب يا اندكى از آن كم كن يا برآن بيفزا، قرآن را با ترتيل(با تأنّى و آرام) بخوان، به همين زودى گفتار گران بر تو القاء مى كنيم ساعات و اوقات شب، مايه تأثير عميق و استوارى گفتار است. براى تو در روز ، رفت وآمد طولانى است. نام پروردگار خود را به يادآر و به او توجه نما».

بياييد در مضامين اين آيات كمى دقّت كنيم! خدا در آغاز رسالت پيامبر و آغاز نزول وحى ـ كه شأن نزول آيات حاكى از آن است ـ به پيامبرش دستور «عبادت در دل شب» را مى دهد و او را از نظر كمّيت، ميان دو سوم ويا نصف ويا يك سوم شب، مخيّر مى سازد، تا بر حسب شرايط و امكانات به يكى از سه صورت، به نيايش خدا بپردازد واين قسمت با جمله هاى (قُمِ اللَّيلَ إلاّ قَليلاً *نِصْفَهُ أَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَليلاً* أَو زِدْ عَلَيه)بيان شده است.

قيام در دل شب، نبايد با نماز گزرادن پايان پذيرد، بلكه بايد با تلاوت قرآن، آن هم به صورت «ترتيل» كه در آن به الفاظ و معانى كاملاً توجه مى شود، همراه گردد، اگر بنده حق با گزاردن نماز باخدا سخن مى گويد وارتباط برقرار مى كند، خدا هم از طريق قرآن كه سخن او است با بنده خود سخن مى گويد و در نتيجه ارتباط برقرار مى گردد واين مطلب با جمله (وَ رَتِّلِ الْقُرآنَ تَرْتيلاً) بيان شده است.

در آيه بعد به راز اين تكليف (عبادت نيمه شب) اشاره شده است و آن اين كه به همين زودى، بارى گران و مسئوليتى خطير كه تحمّل و ابلاغ رسالت است بر تو القا خواهد شد و براى انجام آن لازم است به خودسازى بپردازى و ارتباط مستمر با مبدأ قدرت برقرار كنى چنانكه مى فرمايد:(إِنّا سَنُلْقي عَلَيْكَ قَولاً ثَقيلاً) .