٣ـ پس از صرف غذا متفرّق شوند و خانه رسول خدا را خانه انس قرار ندهند زيرا اين كار وقت پيامبر را مى گيرد، و او را از انجام امورى بزرگ كه بر عهده او است، باز مى دارد: (فَإِذا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوا وَلا مُسْتَأْنِسينَ لِحَديث إِنَّ ذلِكُمْ كانَ يُؤْذِي النَّبِيّ فَيْسَتْحْيي مِنْكُمْ وَاللّهُ لا يَسْتَحْيي مِنَ الْحَقِّ) .

در آيه ديگر يكى از مظاهر ايذاء پيامبر، اتهام «خوش باورى»و «خوش بينى» به او است چنانكه مى فرمايد:

(وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْر لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ)(توبه/٦١).

« از منافقان كسانى هستند كه پيامبر را اذيت مى كنند وبه او مى گويند خوش باور و گوش است (به سخن همه هرچه هم ضد ونقيض باشد گوش فرا مى دهد) بگو خوش باور بودن او به نفع شما است، او به خدا ايمان دارد و به نفع مؤمنان تصديق مى كند، وبراى آنان كه فرستاده خدا را اذيّت مى كنند، عذاب دردناك است».

البته مقصود از «خوش بينى» اين نيست كه او در همه جا به طور جدّى تصديق مى كند، زيرا چنين چيزى امكان ندارد وهيچ گاه به نفع جامعه اسلامى نيست ، بلكه مقصود اين است كه سخنان همه را مى شنود، و به ظاهر هيچ كس راتكذيب نمى كند ولى در مقام عمل، به تحقيق مى پردازد كه ما درباره اين مطلب در تفسير سوره «توبه» به طور مشروح سخن گفته ايم.

***