خدا را اطاعت كند.(تا آنجا كه مى فرمايد) جابر! اين سو و آن سو مرو، فكر مكن كه براى آدمى كافى باشد كه بگويد على را دوست دارم در حالى كه از نظر عمل با او همراه نباشد، اگر بگويد: پيامبر خدا را دوست مى دارم و رسول خدا (صلى الله عليه وآله)افضل از على است، امّا از كردار و رفتار او پيروى نكند، محبّت رسول خدا او را سودى نخواهد بخشيد.

ازمخالفت خدا بپرهيزيد، وبدانيد ميان خدا و انسانى خويشاوندى نيست، بهترين بندگان وگرامى ترين آنان نزد خدا پرهيزگارترين آنها است».

آرى آنجا كه محبت با پيروى از گفتار و رفتار پيشوايان اسلام توأم باشد، تبعاً خود محبت نيز بى پاداش نبوده و به حكم گفتار پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) «حُبُّ علي ّ حَسَنَةٌ» تبعاً خود محبت و مودّت بى اجر نخواهد بود. بنابر اين محبت اهل بيت(عليهم السلام)در حالى كه مايه پيروى از اهل بيت است و در عين حال در صورت توأم بودن با عمل، ثواب نيز خواهد داشت.

از اين جهت استاد شيعه مرحوم شيخ «مفيد» مى گويد:

استثناء مودّت در قربى از جمله قبل، استثناى منقطع است[١] نه متصل. زيرا مودّت در قُربى، پاداشى نيست كه در مفهوم «اجر» داخل شده باشد و سپس به وسيله كلمه استثناء (الاّ) خارج گردد، بلكه مودّت به خويشاوندان از اوّل در مفهوم «اجر» داخل نبود تا خارج گردد، بلكه درخواست فوق العاده اى است كه از امّت شده است.

واين نوع استثناء در قرآن وكلمات عرب فراوان به چشم مى خورد چنانچه قرآن مجيد در باره اهل بهشت چنين مى فرمايد:

(لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلاّ سَلاماً) (مريم/٦٢):«در آنجا سخن بيهوده نمى شنوند جز سلام» در حالى كه گفتار دور از لغو در اين آيه (سلام) از نظر موضوع

[١] در مورد حقيقت «استثناء منقطع» به جلد چهارم «مفاهيم القرآن» مراجعه بفرماييد.