در قرن سوّم نود ودو دانشمند، در قرن چهارم چهل وسه، در قرن پنجم بيست وچهار، در قرن ششم بيست، در قرن هفتم بيست ويك، در قرن هشتم هيجده، در قرن نهم شانزده، در قرن دهم چهارده، در قرن يازدهم دوازده، در قرن دوازدهم سيزده، در قرن سيزدهم دوازده ودر قرن چهاردهم بيست دانشمند، اين حديث را نقل كرده اند.

گروهى تنها به نقل اين حديث اكتفا نكرده بلكه درباره اسناد ومفاد آن مستقلاً كتابهايى نوشته اند.

مورّخ بزرگ اسلامى، طبرى، كتابى به نام «الولاية في طرق حديث الغدير» نوشته و اين حديث را از هفتاد وپنج طريق از پيامبر نقل كرده است.

ابن عقده كوفى، در رساله «ولايت» اين حديث را از صدو پنج تن نقل كرده است.

ابوبكر محمّد بن عمر بغدادى معروف به جمعانى، اين حديث را از بيست وپنج طريق نقل نموده است.

از بزرگان حديث:

احمد بن حنبل شيبانى به ٤٠ سند نقل كرده است.

ابن حجر عسقلانى به ٢٥ سند نقل كرده است.

جزرى شافعى به ٨٠ سند نقل كرده است.

ابوسعيد سجستانى به١٢٠ سند نقل كرده است.

امير محمد يمنى به ٤٠ سند نقل كرده است.

نسائى به ٢٥٠ سند نقل كرده است.

ابوالعلاءِ همدانى به١٠٠ سند نقل كرده است.