(اِسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللّهُ لَهُمْ ذلِكَ بِأَنَّهُمْْ كَفَرُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ وَاللّهُ لا يَهْدِي الْقَومَ الْفاسِقِينَ).[١]

«براى آنان طلب آمرزش بنمايى يا ننمايى (يكسان است) اگر هفتاد مرتبه هم براى آنها طلب مغفرت كنى، خدا آنها را نخواهد بخشيد آنان به خدا ورسول او ايمان نياورده اند خدا افراد فاسق را هدايت نمى كند».

سرانجام، سى هزار نفر آمادگى خود را براى شركت در اين نبرد اعلام نمودند وهمگى در لشگرگاه مدينه «ثنية الوداع» اجتماع نمودند واعضاى اين سپاه را ده هزار سواره نظام وبيست هزار پياده نظام تشكيل مى داد، پيامبر دستور داد در اختيار هر قبيله اى ، پرچم مشخصى قرار گيرد.

البته گردآورى يك چنين سپاه چشم گير، كار آسانى نبود وبه آسانى نيز صورت نپذيرفت بلكه وحى الهى با انذار وتهديد، توانست چنين گروهى را در فصل چيدن محصول وميوه حركت دهد كافى است كه بدانيم در هيچ رويداد وغزوه اى تأكيد بر شركت، مانند تأكيد در اين غزوه در قرآن وارد نشده است، اينك آياتى در اين زمينه.

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مالَكُم إِذا قِيلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللّهِ اْثّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الآخِرَةِ فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الآخِرَةِ إِلاّ قَلِيلٌ) .[٢]

«اى افراد با ايمان چرا هنگامى كه به شما دستور بسيج در راه خدا(جهاد) داده مى شود به زمين سنگينى مى كنيد(ونمى خواهيد از جاى خود حركت كنيد) مگر به زندگى دنيا، از آخرت راضى شده ايد، بهره دنيا، در برابر آخرت چيزى نيست».

(إِلاّ تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذاباً أَلِيماً وَ يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ وَلا تَضُرُوهُ شَيْئاً وَ اللّهُ عَلى

[١] سوره توبه، آيه ٨٠.
[٢] سوره توبه، آيه٣٨.