٤ـ «اى افراد با ايمان، دشمن من ودشمن خود را دوست خود قرار ندهيد، نسبت به آنها اظهار دوستى مى نماييد در حالى كه به آنچه كه بر شما از حق(اسلام وقرآن) آمده است كفر مىورزند، شما وپيامبر را به جرم اينكه به خدايى كه پروردگار همه شماها است ايمان آورده ايد (از مكه) بيرون مى كنند، اگر شماها واقعاً براى جهاد در راه حق وكسب خشنوديم مهاجرت كرده ايد(آنان را دوست نداريد) ولى برخى از شما، به طور پنهانى نسبت به آنها اظهار دوستى مى كند ومن از آنچه كه آشكارا ويا پنهانى انجام دهيد آگاهم، هركس اين كار را انجام دهد از راه راست گمراه مى شود.اگر بر شما پيروز شوند، دشمنان شما خواهند بود، دست وزبان خود را به بدى به سوى شما دراز خواهند كرد ومى خواهند كه شماها كافر بشويد.بستگان وفرزندان شما به حال شما سودى نخواهند داشت، روز رستاخيز خداوند ميان شماها داورى مى كند خدا به آنچه كه انجام مى دهيد، آگاه است.براى شما ابراهيم وكسانى كه به او ايمان آورده بودند، نمونه والگوى نيكويى است آنگاه كه به بستگان (مشرك) خود گفتند كه ما از شماها وآنچه كه جز خدا مى پرستيد بيزاريم، ما به آيين شما كفر مىورزيم ميان ما وشما عداوت ودشمنى برقرار است تا لحظه اى كه به خداى يگانه ايمان بياوريد مگر سخن ابراهيم به پدر خود كه در باره تو طلب آمرزش مى كنم ولى در برابر خدا، براى تو چيزى را مالك نيستم پروردگارا بر تو توكّل نموديم وبه سوى تو بازگشتيم، وبازگشت همه به سوى تو است.پروردگارا ما را مايه گمراهى كافران قرار مده، ما را بيامرز تو قدرتمند وحكيمى».

٥ـ «طلب آمرزش ابراهيم براى پدرش آزر به خاطر وعده اى بود كه به او