آورد، مفاد اين آيات قطعنامه ايست از حكومت اسلامى در باره بت پرستان كه بايد در مدّت چهار ماه، وضع خود را در برابر حكومت توحيد، روشن سازند ويكى از دو راه را انتخاب كنند.

پذيرش اسلام يا آمادگى براى نبرد

پيامبر(صلى الله عليه وآله) آيات ياد شده را به ابى بكر تعليم نمود وچهل تن از ياران خود را با او همراه ساخت كه آيات يادشده را در عيد قربان براى مشركان وبت پرستان كه تا آن روز از يك آزادى نسبى برخوردار بودند. تلاوت نمايد وآنان بدانند از اين به بعد نمى توانند با چنين عقيده وعملى در محيط اسلامى زندگى كنند.

ابوبكر آيات را فرا گرفت وبا چهل تن از ياران خدا، عازم مكّه گرديد. هنوز مراحلى طى نكرده بود كه پيك وحى بار ديگر فرود آمد وپيامبر را با جمله زير يا مشابه آن خطاب نمود وگفت:«لا يُؤدّيها إلاّ أنت أو رجل منك»: «اين آيات را جز تو و يا كسى كه از تو واهل بيت تو است نمى تواند ابلاغ كند».

در اين موقع ، پيامبر (صلى الله عليه وآله) على (عليه السلام) را طلبيد ومركب مخصوص خود را در اختيار او نهاد وجابربن عبداللّه را ملازم او ساخت ودستور داد هرچه زودتر خود را به ابى بكر برساند وآيات ياد شده را از او بگيرد ودر روز «منى» در كنار «جمره عقبه» آيات الهى را تلاوت نمايد. علاوه بر تلاوت آيات، چهار دستور را نيز به سمع مشركان برساند:

١ـ جز فرد مسلمان كسى حق ندارد وارد خانه خدا گردد.

٢ـ هيج كس نمى تواند به طور برهنه طواف كند.

٣ـ گروه مشرك حق ندارد در مراسم حج شركت كند.

٤ـ هر كافرى كه با پيامبر پيمان دارد. پيمان او محترم است تا وقتى كه پايان پذيرد ولى گروهى كه با پيامبر پيمان ندارد ويا پيمان شكسته است تا مدّت چهار ماه