منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢١٩

نمى خواهيم، بلكه بايد معجزه تو بسان معجزه هاى پيامبران ديگر باشد آنجا كه مى فرمايد:

(وَإِذا جاَءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتّى يُؤْتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللّهِ) .(انعام/١٢٤).

«وقتى معجزه اى به سوى آنان بيايد مى گويند ما هرگز به تو ايمان نمى آوريم مگر اين كه نظير آنچه را كه به پيامبران داده شده است براى ما هم بياورى».

مقصود از كلمه «آيه» همان معجزه هاى متداول است نه قرآن ونه آيه قرآنى به دليل اينكه:

اوّلاً: لفظ «آيه» به صورت نكره كه حاكى از وحدت ويك نوع خصوصيت است وارد شده است واگر مقصود قرآن بوده مناسب بود كه كلام به صورت ديگر باشد.

ثانياً: اگر مقصود، قرآن بود مناسب بود كلمه «نزول» به كار ببرد وبفرمايد: «نزلت آية». در متن آيه وقرائن ديگر مى توان گفت كه مقصود معجزه اى است غير از قرآن ومشركان مى خواستند كه معجزات وى بسان عصاى موسى ويد بيضاى او باشد، وبه غير آن اعتنا نمى كردند امّا چرا پيامبر عين آن معجزات را نمى آورد پاسخ آن را در كتابهاى كلامى مى خوانيد.

معجزات او را مى ديدند امّا سحر مى خواندند

برخى از آيات قرآن گواهى مى دهد كه مشركان وبت پرستان، هر موقع از پيامبر آيت ومعجزه اى مى ديدند آن را جادو مى خواندند آنجا كه مى فرمايد:

(وَ إِذا رَأَوا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ * وَ قالُوا إِنْ هذا إِلاّ سِحْرٌ مُبِينٌ).(صافات/١٤ـ١٥).

«هرموقع آيت ومعجزه اى مى ديدند آن را مسخره مى كردند ومى گفتند كه آن جز