١٩ـ «هرگاه آنان كه بر خويشتن ستم كردند پيش تو مى آمدند وخود طلب مغفرت كرده و پيامبر نيز در باره آنان طلب آمرزش مى كرد، خدا را توبه پذير و رحيم مى يافتند».

٢٠ـ «وقتى به آنان گفته مى شود كه بياييد پيامبر در باره شما طلب آمرزش كند، سرهاى خود را به عنوان اعتراض به عقب مى رانند آنان را مى بينى كه ابا مىورزند در حالى كه اظهار بى نيازى مى نمايند».

١ـ احترام پيامبر (صلى الله عليه وآله)

تكريم بزرگان و ارج نهادن بر شخصيت هاى الهى با اعتقاد به عبوديت وبندگى آنها، تعظيم خداى سبحان است، احترام آنان نه تنها از اين نظر است كه انسان هاى كاملى بودند كه راه سعادت را به روى انسان ها گشودند، بلكه در بزرگداشت آنها، انگيزه ديگرى در كار است كه عارفان را به احترام و تعظيم آنها وا مى دارد وآن، ارتباط محكم و پيوند استوار آنها با خدا است كه آنى با او به مخالفت برنخاسته و پيوسته مجريان فرمانهاى خدا و پويندگان راه كوى او بودند.

روى اين اساس هر نوع تكريم و تعظيمى كه از اعتقاد به قداست و طهارت آنها از گناه، واخلاص وعشق آنان به كسب رضاى حق وفداكارى وجانبازى آنان در گسترش آيين او، مايه بگيرد، در حقيقت تعظيم خدا و عشق به او است واگر آنان را دوست مى داريم واحترام مى گذاريم از اين نظر است كه آنان خدا را دوست داشته و به او عشق مىورزيدند وخدا نيز آنها را دوست مى داشت.

به ديگر سخن: آذر عشق به خدا و آتش مهر به او است كه شعله هاى محبت اولياء را در دل عارفان پديد مى آورد وعلاقه انسانها را به آنان معطوف مى دارد واگر اين پيوند استوار، ميان آنان ومقام ربوبى نبود هرگز مردم به آنان تا اين حد عشق نمىورزيدند ومهر آنان را در قلب خود جايگزين نمى ساختند.

قرآن اين حقيقت عرفانى را در آيه اى بازگو مى كند :