در اواخر سال ششم هجرى پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله)در رؤيا مشاهده كرد كه ياران او وارد «مسجد الحرام» شده اند ومراسمى را انجام مى دهند. رسول خدا، خواب خويش را به فال نيك گرفت وبراى ياران خود نقل كرد.

چيزى نگذشت كه(گويا به امر الهى) مأمور شد كه در ماه «ذى القعدة الحرام» با ياران خود رهسپار مكه گردد ومراسم عمره را انجام دهد(مراسمى كه در ظرف يك روز انجام مى گيرد)وسپس به مدينه بازگردد، اعمال عمره با «احرام» شروع مى شود وبا طواف خانه خدا و دو ركعت نماز در «مقام» ابراهيم، وسعى ميان صفا ومروه وكوتاه كردن چند دانه از موى سر وصورت ويا گرفتن ناخن به ضميمه طواف نساء پايان مى پذيرد واگر افرادى قربانى همراه خود به مكه آورده باشند در همان نقطه ذبح مى كنند ونيازى به منى رفتن ندارند.

خبر سفر پيامبر (صلى الله عليه وآله) به مكه براى اداى فريضه عمره موقعى اعلام گرديد كه قدرت قريش بر سرزمين حرم تا چه رسد به كعبه ومسجد الحرام، سايه افكنده، وخانه توحيد در قبضه قدرت ابولهب صفتان بود، چيزى كه مايه اميد بود واينكه در اين سفر به مسلمانان آسيبى نمى رسد همان زمان مسافرت بود كه از ماههاى حرام به حساب مى آيد، ودر تمام شبه جزيره، سايه امنيت و ايمنى حكمفرما مى گردد وبسيار بعيد بود كه قريش در ماههاى حرام، در سرزمين حرم به روى زائران خانه خدا شمشير بكشند واگر بر اثر جهالت ونادانى از اين در وارد مى شدند، با حيثيت خود در منطقه بازى نموده ونفرت اعراب را بر ضد خود مى شورانيدند.

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) براى اينكه حسن نيت خود را نشان دهد دستور داد كه از حمل سلاح جز سلاح مسافر(شمشير) خوددارى شود، تا قريش وتمام قبائل واقع در