١ـ «منافقانى كه به افراد متمكن كه با كمال رغبت ووسعت زكات مى پردازند وهمچنين به افرادى كه با كمال مشقّت در حدّ توانايى خود كمك مى نمايند، طعن مى زنند ومسخره مى كنند، خدا مسخره آنها را تلافى خواهد نمود وعذاب دردناكى در انتظار آنهاست.براى آنان طلب آمرزش بنمايى يا ننمايى (يكسان است) اگر هفتاد مرتبه هم براى آنها طلب مغفرت كنى، خدا آنها را نخواهد بخشيد آنان به خدا ورسول او ايمان نياورده اند خدا افراد فاسق را هدايت نمى كند».

٢ـ «اى افراد با ايمان چرا هنگامى كه به شما دستور بسيج در راه خدا(جهاد) داده مى شود به زمين سنگينى مى كنيد(ونمى خواهيد از جاى خود حركت كنيد) مگر به زندگى دنيا، از آخرت راضى شده ايد، بهره دنيا، در برابر آخرت چيزى نيست.اگر كوچ نكنيد(ودر جهاد با دشمن شركت نكنيد) شما را به عذابى دردناك گرفتار مى سازد وگروه ديگر را جانشين شما مى كند وبه او (خدا) ضررى نمى رسانيد،خدا به همه چيز تواناست».

٣ـ «اگر بهره وغنيمتى نزديك وسفر كوتاهى بود تو را پيروى مى كردند ولى اين مسافت (از مدينه تا تبوك) به نظرشان دور آمد وبه همين زودى سوگند ياد مى كنند كه اگر توانايى داشتيم با شما در (جهاد) شركت مى نموديم، خود را (با گفتن دروغ) هلاك مى سازند خدا مى داند كه آنان دروغگويانند.خدا از تو بگذرد چرا پيش از آنكه راستگويان بر تو آشكار شوند ودروغگويان را بشناسى، به آنان اجازه دادى. كسانى كه به خدا وروز ديگر ايمان دارند براى اينكه با مالها وجانهاى خويش جهاد كنند، از تو اجازه نمى گيرند ويا براى ترك جهاد اذن نمى طلبند، خدا پرهيزگاران را مى شناسد.فقط كسانى كه به خدا وروز ديگر ايمان ندارند ودلهايشان به شك افتاده ودر شك خويش سرگردانند از تو اجازه (براى مجاهده وياترك جهاد) مى خواهند.اگر