(لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرة وَ يَوْمَ حُنَيْن إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَضاقَتْ عَلَيْكُمُ الأَرضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرينَ).[١]

«خدا شماها را در مواردى كمك كرد و در روز «حنين» آنگاه كه فزونى افراد شما را به شگفت آورد(تصوّر كرديد كه فزونى نيرو تنها كليد پيروزى است) ولى سودى نبخشيد وزمين با آن گسترش بر شما تنگ شد وپشت به دشمن كرديد وفرار نموديد».

«ابن سعد» در طبقات مى نويسد: ابى بكر، به فزونى سپاه اسلام مباهات كرد وگفت ما چند برابر دشمن هستيم، هرگز شكست نخواهيم خورد، در حالى كه فزونى نيروها، جزئى از عامل پيروزى است بايد در كنار آن ايمان به هدف و تجسس وكسب اطلاعات، اعمال شيوه هاى رزمى، كوچك نشمردن دشمن ـ هرچه هم زبون باشد ـ نيز وجود داشته باشد در حالى كه در جنگ حنين از اين عوامل، كمتر بهره گرفته شده بود.

(ثُمَّ أَنْزَلَ اللّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنينَ وَأَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوها وَعَذَّبَ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ذلِكَ جَزاءُ الْكافِرينَ).[٢]

«سپس خدا آرامش خود را بر پيامبر خود ومؤمنان فرود آورد، وآنان را با سپاهى كه نديدند، كمك كرد وافراد كافر را عذاب نمود، اين است سزاى كافران».

(ثُمَّ يَتُوبُ اللّهُ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ) .[٣]

«سپس خدا پس از آن به هر كسى كه بخواهد به رحمت باز مى گردد خدا بخشنده و رحيم است».

[١] سوره توبه، آيه ٢٥.
[٢] سوره توبه، آيه ٢٦.
[٣] سوره توبه، آيه ٢٦.