نويد شفاعت با اين شرايط، خود هشدارى است به گنهكاران كه به هوش باشند وهرچه زودتر از ادامه گناه باز گردند، وهمه پيوند هاى خود را پاره نكنند، وپرده ها را ندرند، و از شعاع شفاعت دور نگردند كه در غير اين صورت راه نجاتى براى آنان نخواهد بود.

همين احساس و توجه، در بازگشت افراد گنهكار به راه حق و تجديد نظر در برنامه هاى غلط، مؤثر مى گردد، ودر حقيقت روزنه اميدى براى پاك ساختن برنامه زندگى از نقاط تاريك محسوب مى شود.

تجربه نشان داده است كه اگر روزنه اميدى به روى افراد مجرم گشوده شود و احساس نمايند كه اگر در برنامه غلط و نارواى خود تجديد نظر كنند، راه نجاتى براى آنها هست، بسيارى از آنها از بيراهه، به راه باز مى گردند.

در قوانين جزائى وكيفرى ملّت ها، قانونى به نام «عفو زندانيان و مجرمان بزرگ و محكومان به حبس ابد» وجود دارد، نكته آن اين است كه روزنه اميدى براى اين افراد باز شود، و در برنامه زندگى خود تجديد نظر نمايند، واگر اين روزنه نبود، علت نداشت كه در همان محيط، آرام بنشينند ودست به جنايت نزنند زيرا بالاتر از سياهى (زندان ابد) رنگى نيست.

شفاعت در باره افراد لايق و شايسته، جز روزنه اميد براى امكان تجديد حيات دينى و اخلاقى چيزى نيست، ومخصوص كسانى است كه روابط خود را با خدا و اولياى دين حفظ كرده اند، ولى كسى كه داراى اعمال نيك نبوده و از ايمان به خدا بهره نداشته باشد وعمرى در گناه وفساد به سر برده است، هرگز مشمول شفاعت نخواهدبود.

فرق اين دو طايفه را مى توان با مثالى مجسّم ساخت:

فرض كنيد سربازانى مأمور گشودن دژى بر فراز كوهى مى باشند، و گشودن آن دژ، در حفظ كشور آنان از تجاوز خارجى فوق العاده مؤثر است، فرمانده ماهر و