اين گروه براى وقت گرانبهاى پيامبر به اندازه يك دينار ارزش قائل نبودند و لذا پس از نزول آيه احدى از آنان حاضر به «نجوى» با پيامبر نشد زيرا شرط لازم آن اين بود كه يك دينار، قبلاً به عنوان «صدقه» بپردازند. فقط در اين ميان، امير مؤمنان به اين آيه عمل نمود وچون كار ضرورى داشت يك دينار صدقه داد آنگاه با پيامبر به «نجوى» پرداخت.

مجاهد و قتاده مى گويند:احدى پس از اين حكم با پيامبر «نجوى» نكرد جز على بن ابى طالب (عليه السلام) يك دينار صدقه داد وبه طور خصوصى با پيامبر به سخن پرداخت.[١]

قرآن در اين مورد مى فرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْويكُمْ صَدَقَةً ذلِكَ خَيْرٌ لَكُمْ وَأَطْهَرُ فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ * ءَأَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْويكُمْْ صَدَقات فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ تابَ اللّهُ عَلَيْكُمْ فَأَقيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَأَطيعُوا اللّهَ وَرَسُولَهُ وَ اللّهُ خَبيرٌ بِما تَعْمَلُونَ)(مجادله/١٢و١٣).

«اى افراد با ايمان هر موقع بخواهيد با پيامبر سرّى سخن بگوييد، پيش از آن صدقه اى بدهيد اين كار براى شما نيكو و مايه پاكيزگى است اگر چيزى براى دادن صدقه نيافتيد در اين صورت خدا آمرزنده و مهربان است، آيا از «فقر» ترسيديد، از اينكه پيش از «نجوى» صدقه اى بدهيد اكنون كه انجام نداديد و خدا نيز توبه شما را پذيرفت نماز را بپا داريد و زكات بدهيد، خدا وپيامبر او را اطاعت كنيد، خدا از آنچه كه انجام دهيد آگاه است».

٤. حُرمت ايذاء پيامبر

يكى از محرّمات در اسلام، ايذاء مسلمان است و اين حكم به پيامبر

[١] مجمع البيان، ج٥، ص ٢٥٢.