ب: اينكه ادعا مى كنند: «در قرآن، كتاب اصولاً به معناى هرنوع كتاب ونوشته نيست بلكه به معنى همان نوشته هاى مذهبى ومقدسِ تورات وانجيل است» درست روشن نيست. ما اكنون آياتى را در اين جا مى آوريم، كه مقصود از آن كتب عهدين نيست بلكه كتاب علاوه بر كتب مقدّسه، در مصاديق مختلفى به كار رفته است :

١ـ كتاب يعنى قرآن مجيد:(ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ)(بقره/٢).

٢ـ كتاب يعنى فرض وآنچه خدا بر ما نوشته وواجب كرده است:(وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ النِّساءِإِلاّ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ كِتابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ)(نساء/٢٤): «حرام است كه زنان شوهردار را بگيريد، مگر زنان مشركى كه اسير شما گردند، مفروض ومكتوب خدا در حقّ شما همين است».

كتاب در آيه ٢٣٥ از سوره بقره هم به همان معنى آمده است.

٣ـ كتاب به معناى هستى ورمز تكوين:(وَ ما مِنْ دابَّة فِي الأَرْضِ وَ لا طائِر يَطيرُ بِجَناحَيْهِ إِلاّ أُمَمٌ أَمْثالُكُمْ ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْء ثُمَّ إِلى رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ) (انعام/٣٨).

«جنبدگان روى زمين، ومرغانى كه در هوا به پرواز در مى آيند، مانند شما امتهايى هستند، ما چيزى را در جهان آفرينش ترك نكرديم، سپس به سوى پروردگار خود باز مى گردند».

٤ـ كتاب يعنى لوح محفوظ:

(قالَ عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي فِي كِتاب لا يَضِلُّ رَبِّي وَلا يَنْسى)(طه/ ٥٢).

«علم حوادث گذشته، پيش پروردگارم موجود است نه گم مى كند ونه فراموش مى نمايد».