قرآن در دستور بازدارى مؤمنان از طرح دوستى با دشمنان، الگوى تمام عيارى را نشان مى دهد كه چگونه در راه خدا تمام بستگان خود را رها كرد، بستگانى كه سدّى در راه آرمانهاى الهى او بودند و او با تربيت يافتگان مكتبش يك صدا به بستگانشان گفتند: (إِنّا بُرَءؤُا مِنْكُمْ وَ مِمّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ كَفَرْنا بِكُمْ وَ بَدا بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغْضاءُ أَبَداً حَتّى تُؤْمِنُوا بِاللّهِ).[١]

«ما همگى از شما ومعبودهاى شما بيزاريم وعداوت ودشمنى ميان ما وشما برقرار است تا روزى كه به خداى واحد ايمان بياوريد».

٣ـ فلسفه استغفار ابراهيم در باره عموى مشرك خود

آزر عموى ابراهيم مرد مشركى بود، ابراهيم به او وعده استغفار داد به اميد آنكه او در طريق بازگشت به آيين توحيد است ولى وقتى احساس كرد كه او دشمن خدا است وبر آيين شرك اصرار دارد، از عمل خود منصرف شد و از او تبرّى جست.

قرآن مسئله استغفار ابراهيم را در باره آزر، در مواردى مطرح ونكته آن را توضيح مى دهد آنجا كه مى فرمايد:

(وَما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهيمَ لأَبِيهِ إِلاّ عَنْ مَوْعِدَة وَعَدَها إِيّاهُ فَلَمّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ للّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْراهيمَ لأَوّاهٌ حَلِيمٌ).[٢]

[١] سوره ممتحنه، آيه ٤.
[٢] سوره توبه، آيه ١١٤.