او با اخلاق زيبا و پسنديده خود تحقّق بخش خطاب قرآنى است كه به او دستور مى دهد كه:(وَاخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ*فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنّي بَريءٌ مِمّا تَعْمَلُونَ)(شعراء/٢١٥ و٢١٦): «بالهاى رحمت خود را بر مؤمنان فرود آور، واگر كافران به مخالفت با تو برخاستند، بگو من از كارهاى شما بيزارم».

٣ـ صبر و بردبارى

خدا در آغاز بعثت او را از مسئوليت سنگينى كه بر عهده گرفته است آگاه ساخت و فرمود:(إِنّا سَنُلْقي عَلَيْكَ قَولاً ثَقيلاً)(مزمل/٥):« ما گفتار سنگينى را بر تو وحى مى كنيم» اين قول سنگين، رسالت جهانى او است كه اداى آن بر او و عمل به آن نيز بر رهروانش سنگين مى باشد.

انجام چنين رسالت خطيرى بدون يك روح مقاوم و صبور و شكيبا و بردبار، امكان پذير نيست از اين جهت در آيات متعددى او را به صبر و شكيبايى دعوت مى نمايد كه برخى را يادآور مى شويم:

در آغاز نزول وحى، و در سوره مدثّر او را چنين مورد خطاب قرار مى دهد:(وَ لِرَبِّكَ فَاصْبِرْ) (مدثّر/٧): «براى خدا در طريق ابلاغ رسالت بردبار باش» بار ديگر، صبر و استقامت پيامبران مصمّم را يادآور مى شود و مى گويد:

(فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَ لا تَسْتَعْجِلْ لَهُمْ)(احقاف/٣٥).

«بسان پيامبران اولوالعزم صبر بنما و در باره آنان، عجله مكن».