٣ـ «كسانى را كه موقع نزول آن به انكار آن برخاستند، مجازات خواهيم كرد، به راستى قرآن كتابى ارجمند وعزيز است، باطل هرگز به آن راه ندارد نه از پيش و نه از پشت سرش، واين كتاب از جانب خداى حكيم و ستوده نازل شده است».

٤ـ «بگو اين قرآن به من وحى شده است تا شما و هر كه را قرآن به او مى رسد به وسيله اين قرآن بيم دهم و انذار كنم».

٥ـ «وما تو را به عنوان بشارت دهنده و بيم رسان براى همه مردم فرستاديم ولى بيشتر مردم نادانند».

تفسير آيات

كمتر مسئله اى از نظر بداهت و روشنى به پايه مسئله «خاتميت» مى رسد و اين كه پيامبر گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله)، خاتم پيامبران و آيين او خاتم شرايع وآيينها و كتاب او آخرين كتاب سماوى است و اين كه با درگذشت او، باب وحى وتشريع به روى امّت بسته شد وپس از او نه پيامبرى خواهد آمد و نه تشريعى انجام خواهد گرفت ونه بر كسى وحى فرود خواهد آمد.

اين حقيقت در قرآن مجيد، در احاديث متواتر اسلامى و خطب وسخنان بزرگان و سروده شعرا وارد شده تا آنجا كه يكى از القاب آن حضرت «خاتم النبيين» مى باشد و در آن جز يك حزب سياسى به نام بهائيت ـ كه به رنگ دين فعاليت تفرقه افكنى خود را آغاز كرده ـ كسى شك نكرد و پس از فاصله اندكى در هند (موزه مذاهب) حزب سياسى ديگرى (قاديانى ها) كه وابستگى آنها به دولت استعمارى انگليس كاملاً معلوم است تخم شك وترديد را در اذهان مردم ساده لوح آن قاره افشاند وبه تأويل وتفسير بس نارواى آيات پرداخت.

هدف در اين بحث، پاسخ گويى به شبهات و يا پرسشهاى خاتميت نيست، بلكه مقصود، از ارائه نظر قرآن در اين باره است ودر اين مورد فقط بعضى از آيات را