منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١٢

(يَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ) .[١]

«از عذاب پروردگار خود كه بر آنان فائق است مى ترسند وآنچه را دستور دارند به جا مى آورند».

قرآن سيماى امام را با صفت خداترسى نيز، ترسيم كرده ومى فرمايد:

(وَيَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً) .[٢]

«از روزى كه شرّ آن آشكار وانكار ناپذير است مى ترسند».

٧ـ خداوند خود را در قرآن چنين توصيف مى كند:

(فاطِرِ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ) .[٣]

«آفريدگار آسمانها وزمين او است كه اطعام مى كند ولى اطعام نمى شود».

بنابراين يكى از صفات خدا اين است كه او اطعام كننده است.

اتّفاقاً قرآن امام را با صفت اطعام كننده بينوا ويتيم واسير يعنى مظهر يكى از صفات الهى معرفى مى كند آنجا كه مى فرمايد:

(وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً) .[٤]

«غذا را با آن كه به آن احتياج دارند به مستمند ويتيم واسير مى دهند».

در اين ترسيم كوتاه ورهگذرى كه از امام وخاندان او به عمل آمد موقعيت وقرب معنوى اين خاندان به روشنى آشكار مى گردد.