دو فرزند ذكور پيامبر (صلى الله عليه وآله) به نام قاسم و عبد اللّه درگذشتند دشمنان قسم خورده او مانند عاص بن وائل و غيره او را «عقيم» و «ابتر» ناميدند; در اين مورد، قرآن او را با سوره خاصى كه در مكه نازل شده است مورد خطاب قرار داد و فرمود:

(إِنّا أَعْطَيْناكَ الْكَوثَرَ* فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَر* إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الأَبْتَرُ) :

«ما به تو خير كثير داديم(به شكرانه اين نعمت) براى خدا نماز بگزار و دستهاى خود را در حال نماز تا گلو، بالا ببر(يا قربانى كن) بدخواه تو، عقيم است».

مفسّران در معناى «كوثر» اختلاف فراوانى دارند، ولى هرچه دامنه اختلاف گسترش يابد نمى توان «نسل گسترده» او را از مصاديق وجزئيات آن ندانست زيرا ظاهر آيه اين است كه جمله نخست، به عنوان پاسخ به گفتار بدخواه آمده است كه پيامبر را عقيم و ابتر خوانده بود ولازمه چنين گفتارى اين است كه كوثر به گونه اى تفسير شود كه بتواند پاسخگوى گفتار آن بدخواه گردد وآن جز با اين نيست كه خدا مى گويد: بر خلاف انديشه آن بدخواه، تو نه تنها ابتر و عقيم نيستى بلكه داراى نسل گسترده اى هستى كه در جهان نمى توان بر آن نظيرى يافت.

مفاد آيه يكى از اخبار غيبى قرآن است كه براى همگان ملموس و محسوس است، با اين كه فرزندان پيامبر در بسيارى از اعصار، به وسيله جلاّدان اموى وعباسى به صورت فردى و يا جمعى جام شهادت نوشيدند.[١] ـ مع الوصف ـ جهان

[١] به اعتراف مورخان منصف اگر پيامبر در باره خاندان خود، به جاى سفارش به مودّت ومحبت، بر خلاف آن، توصيه كرده بود، بيش از اين مورد بى مهرى قرار نمى گرفتند، ونيز تاريخ زندگى طالبيها، حسنيها و حسينيها و موسويها گواه روشن بر كشتار بى رحمانه اى است كه در باره آنان انجام گرفته است، و كافى است در اين مورد به كتاب «مقاتل الطالبيين» تأليف ابوالفرج اصفهانى متوفاى ٣٥٦ مراجعه فرماييد; در اين كتاب، حوادث دردناك و تلخ فرزندان ابوطالب كه در گوشه وكنار جهان اسلام و يا در ميدان مبارزه با طاغوتهاى زمان كشته شده اند نگارش يافته است.