(بقره/٣١) از اسرار هستى آگاه گشت، علمى را فرا گرفت كه فرشتگان را از آن بهره اى نبود وبدين جهت بر آنها برترى جست ومسجود آنان قرار گرفت وخاتم پيامبران به اتّفاق روايات و امّت اسلامى برترين، پيامبران و سرآمد آنها به شمار مى رود از اين جهت بايد از نظر كمالات نفسانى و ملاكات فضيلت و برترى، بالاتر از همه و از آدم ابوالبشر باشد.

«بريد» كه يكى از شاگردان امام باقر و امام صادق(عليهما السلام)است نقل مى كند كه يكى از اين دو بزرگوار، بر وسعت علم و آگاهى پيامبر با آيه زير استدلال فرمود:

(وَ ما يَعْلَمُ تَأْويلَهُ إِلاّ اللّهُ و َ الرّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ) (آل عمران/٧):«تأويل متشابه يا قرآن را جز خدا و راسخان در علم نمى دانند».

امام چنين فرمود:« وَرَسُولُ اللّهِ أَفْضَلُ الرّاسِخينَ فِي الْعِلْمِ قَدْ عَلَّمَهُ اللّهُ عَزَّ وجلّ جَميعَ ما أَنْزَلَ عَلَيْهِ مِنَ التَّنزيلِ وَ التَّأْويلِ وَما كانَ اللّه لِيُنْزِلَ عَلَيهِ شَيئاً لَمْ يُعَلِّمْهُ تَأْوِيلَهُ) .[١]

«پيامبر خدا برجسته ترين راسخان در علم است، خدا تنزيل وتأويل قرآن را به او آموخت و در شأن خدا نيست كه چيزى را بر او فرو بفرستد و او را از حقيقت آن آگاه نسازد».

علم اميرمؤمنان (عليه السلام) وديگر امامان معصوم پرتوى از علم نبوى است و مجموع احاديث صحيح و استوارى كه در اختيار داريم، همگى به او منتهى مى گردد و مطالعه اين بخش، گواه روشنى بر علم عظيم پيامبر خاتم است.

٦ـ مايه مصونيت مردم از عذاب

اعمال زشت انسان واكنشى در اين جهان و پى آمدى در سراى ديگر دارد،

[١] بحار الأنوار، ج١٧، ص١٣٠.