شكى نيست كه عزل ابى بكر وانتخاب مجدد على براى تلاوت آيات وابلاغ پيامهاى پيامبر (صلى الله عليه وآله)يكى از فضايل غير قابل انكار امام على بن ابى طالب (عليه السلام) است و اين فضيلت را نه تنها محدّثان ومفسّران شيعه نقل كرده بلكه گروه زيادى از محدّثان ودانشمندان اهل تسنن اين فضيلت را در كتابهاى خود آورده اند، مرحوم علاّمه امينى در كتاب الغدير، جلد ٦، صفحه ٣١٨ـ ٣٢١ اين فضيلت را از ٧٢ تن از بزرگان ودانشمندان اهل تسنن نقل نموده است وبا چنين نقل متواترى نمى توان اصل آن را انكار كرد، شيخ شمس الدين مالكى (كه در سال ٧٨٠ هجرى قمرى درگذشته است) در قصيده خود كه در حقّ خلفا سروده است چنين مى گويد:

وأرسله عنه الرّسول مبلِّغاً *** وخصّ بهذا الأمرِ تخصيصَ مفرد

وقال هل التبليغُ عني ينبغي *** لمن ليس من بيتي من القوم فاقتد

:«پيامبر (صلى الله عليه وآله) على (عليه السلام) را به عنوان پيام رسان خود اعزام نموده واو را تنها براى ابلاغ آيات خدا برگزيد و فرمود آيا آن كس كه از خاندان من نيست، شايستگى ابلاغ پيام مرا دارد؟!

عزل ابى بكر وگزينش مجدد امام به جاى وى، در ميان مفسّران وتاريخ نگاران اسلام سروصدايى به راه انداخته است وهر فردى مطابق تمايلات درونى خود آن را تحليل كرده است به طور مسلّم هر نوع داورى كه بر اساس تعصبات مذهبى وعقايد درونى استوار باشد، جز پيشداورى چيز ديگرى نخواهد بود، واگر اين نويسندگان، عقايد خود را كنار مى گذاردند ودر جمله اى كه از پيامبر (صلى الله عليه وآله) درباره اين عزل ونصب نقل شده است دقّت مى كردند به حقيقت وعلّت آن به خوبى پى مى بردند ولى متأسفانه گفتار پيامبر را كنار نهاده و از پيش خود عللى را كه بسان علل