منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٢٥

آيه چهارم: (إِلاّ الَّذِينَ عاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكينَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوكُمْ شَيْئاً وَ لَمْ يُظاهِرُوا عَلَيْكُمْ أَحَداً فَأَتِمُّوا إِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقينَ) .[١]

«مگر آن گروه از مشركان كه با آنان پيمان بسته ايد و از عمل به پيمان چيزى كم نكرده اند و از كسانى كه بر ضدّ شما هستند پشتيبانى ننموده اند، با اين گروه تا آخر وقت پيمان، وفادار باشيد. خداوند پرهيزگاران را دوست مى دارد».

آيه پنجم:(فَإِذَا انْسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَد فَإِنْ تابُوا وَأَقامُوا الصَّلوةَ وَآتَوُا الزَّكاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ) .[٢]

«هر وقت ماههاى حرام سپرى گرديد مشركان را در هر نقطه اى جستيد، بكشيد وبگيريد ومحاصره كنيد ودر هر كمينگاه براى دستگيرى آنان بنشينيد، هرگاه توبه كردند ونماز گزاردند وزكات پرداختند، آنان را رها كنيد زيرا خداوند بخشنده ومهربان است».

وقتى دولت جوان اسلام پايه گذارى گرديد وپيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) براى تثبيت موقعيت حكومت جوان خود، با قبايلى پيمان بست اين گروه بر دو دسته بودند:

١ـ گروهى علاقمند و وفادار به پيمان.

٢ـ گروهى ناكث وپيمان شكن.

در اين قطعنامه از آن گروه رفع امان گرديده وجان ومال آنان بى ارزش شمرده شده است كه نسبت به پيمان هاى خود وفادار نبودند و در هر فرصت مناسبى، از پشت خنجر مى زدند. اين حقيقت از مجموع آيات شانزده گانه سوره بخوبى روشن مى گردد.و جمله هايى كه گروه وفادار را از چنين قطعنامه اى جدا مى سازد.