آيه ششم: (وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْهُ حَتّى يَسْمَعَ كَلامَ اللّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْلَمُونَ).[١]

«اگر كسى ازمشركان امان بخواهد به او امان بده، تا كلام خدا را بشنود سپس او را به مأمن وجايگاه خود، برسان (اجازه شنيدن سخن) براى اين است كه آنان گروه نادانند(شايد با شنيدن سخن خدا متوجه شوند)».

دفاع از حريم عقيده يك امر فطرى است

هر انسانى طبعاً از عقيده خود دفاع مى كند، ودر طريق نشر وحفظ آن فداكارى نشان مى دهد، زيرا افكار انسان زاييده روح ونيروى فكرى اوست. همچنان كه فرزندان او مولود قواى جسمانى هستند وفداكارى در راه آنان نيز، فطرى مى باشد.از طرف ديگر مقدار علاقه انسان به معتقدات خود به اندازه زحمت ورنجى است كه در راه آنها متحمّل گرديده است.

تجربه و آزمايش ثابت كرده است كه فداكارى انسان در حريم عقيده به مراتب بيش از فداكارى او در حفظ مال ومقام، ويا تحصيل آن مى باشد وعلاقه به مال

[١] سوره توبه، آيه ٦.