منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٢

يَعْمَلُونَ).[١]

(«مشركان) آيات خدا را به بهاى كمى فروختند، و از راه خدا برگشتند. حقّا كه كار بدى مى كردند».

آيه دهم: (لا يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِن إِلاًّ وَ لاذِمَّةً وَأَولئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ) .[٢]

«در باره هيچ مؤمن ، خويشاندوى و پيمانى را رعايت نمى كنند وآنانند تجاوزكاران».

آيه يازدهم: (فَإِنْ تابُوا وَأَقامُوا الصَّلوةَ وَآتَوُا الزَّكوةَ فَإِخْوانُكُمْ فِي الدِّينِ وَ نُفَصِّلُ الآياتِ لِقَوْم يَعْلَمُونَ) .[٣]

«اگر مشركان توبه كنند ونماز بخوانند وزكات بدهند، برادران دينى شما هستند. وما (اين) آيات را براى گروه دانايان شرح مى دهيم».

آيه دوازدهم: (وَ إِنْ نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَيْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ) .[٤]

«اگر(مشركان) پس از بستن قرارداد، پيمانهاى خود را شكستند وبر دين شما طعنه زدند با پيشوايان كفر نبرد كنيد زيرا براى آنها عهد وپيمانى نيست، شايد (از رفتار خود) دست بردارند».

در سال ششم هجرت پيامبر (صلى الله عليه وآله)وياران او تصميم گرفتند كه به زيارت خانه خدا بروند چون سفر آنان در ماههاى حرام، اتّفاق افتاد از اين نظر گمان نمى كردند كه قريش از ورود آنان به مكّه جلوگيرى كنند، زيرا جنگ در ماههاى حرام در ميان اعراب اكيداً ممنوع بود، وتمام افراد با كمال آزادى حق داشتند در ماههاى حرام در مكه وكليه بازارهاى تجارى شركت نمايند.

در آغاز ماه «ذيقعده» پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) با گروهى از مهاجران وانصار از مدينه