ب: اين جمله متعلّق به لفظ (فَأَجِرْهُ) باشد در اين صورت امان خواهى مشرك به هر مننظورى باشد پذيرفته مى شود وعلّت اين كه امان او بدون قيد وشرط پذيرفته مى گردد اين است كه همين برخوردها وملاقاتها، موجب استماع قرآن مى گردد وچه بسا موجبات هدايت عدّه اى را فراهم مى آورد.

با در نظر گرفتن هدف پيامبر كه هدايت گمراهان است هرگاه امان خواهى مشرك به خاطر امور ديگر باشد ولو احتمال دهيم كه در اين صورت موجبات هدايت عدّه اى فراهم مى گردد بايد امان آنان را پذيرفت، زيرا اين نوع برخوردها موجبات هدايت عدّه اى را ـ ولو به طور اجمال ـ فراهم مى آورد، از اين لحاظ احتمال دوّم با هدف شارع اسلام بهتر تطبيق مى كند.

***

٣ـ مقصود از (كَلامَ اللّهِ) آيات قرآن است كه هر منصفى با شنيدن آيات سراسر اعجاز قرآن، نبوت پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله)را از طرف خدا تصديق مى كند و هم چنين با شنيدن آيات مربوط به توحيد ويكتاپرستى از شرك وبت پرستى منزجر مى گردد.

هنگامى كه انسان نداى دلنواز آيه چهل ويك از سوره عنكبوت را مى شنود، انقلابى در روح او پديد مى آورد وسرانجام از روش خود پشيمان مى گردد وبه دژ محكم توحيد پناه مى برد.

(مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّهِ أَوْلِياءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتاً وَ إِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ لَو كانُوا يَعْلَمُونَ) .[١]

«مثل كسانى كه غير خدا راتكيه گاه خود قرار داده اند، مانند عنكبوت است كه براى خود خانه اى اختيار كرده است (وفكر مى كند كه لانه اش مى تواند در برابر حوادث دژى استوار، باشد) در حالى كه سست ترين خانه ها لانه عنكبوت است

[١] سوره عنكبوت، آيه ٤١.