وبسيار دور از ذوق قرآنى است كه اين لفظ به معنى «عربى» و «قرشى» تفسير شود، در حالى كه در زمان نزول همين آيه كه در سال نهم هجرت نازل شده جمعى از نژادهاى ديگر از روم و فرس، گرد پيامبر را گرفته و به او ايمان آورده بودند.

٢ـ (عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُمْ) : «از مشقت ورنجهايى كه شما در راه جهاد و غيره متحمل مى شويد، كاملاً آگاه است و نسبت به آنها بى تفاوت نيست»، امّا عشق به آزادى انسانها از چنگال شرك، سبب مى شود كه شما را بر پيمودن راههاى سخت و دشوار دستور دهد.

٣ـ (حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ) «بر ايمان و هدايت وسعادت شما در دو جهان علاقه بس شديدى دارد»، (در گذشته به اين ويژه گى اشاره نموديم).

٤و٥ـ (بِالْمُؤْمِنينَ رَؤُفٌ رَحيمٌ) «نسبت به افراد با ايمان، مهربان و رحيم است». در اين جمله پيامبر با دو صفت به نامهاى :رؤوف و رحيم توصيف شده و شايد تفاوت اين دو، چنين باشد، رأفت او مخصوص مؤمنان فرمانبردار است، در حالى كه رحم او عام است و هم بر مؤمنان و هم برگنهكاران شامل مى باشد.

در كتابهاى حديث و سيره، نمونه هايى از رأفت او به افراد با ايمان وارد شده است كه نقل آنها مايه گستردگى سخن است.