كلمه «حُبّاً له» رمز شعور عميق و آگاهى ژرف از عظمت مربوب و كمال گسترده است و از اين جهت، در انسان، عشق و علاقه عظيمى به كانون كمال مى آفريند و در نتيجه از روى اخلاص و مهر، بدون چشمداشت پاداش، يا بيم از كيفر به عبادت برمى خيزد، و در خضوع و خشوع خود، لذّت مى برد، لذّتى كه ديگر «لذتها» را به دست فراموشى مى سپارد.

قرآن و نيايش پيامبر (صلى الله عليه وآله)

عبادتهاى نيمه شب اولياى الهى كه همراه با اشك شوق وسوز دل است، معلول شناخت عظيمى است كه از خدا دارند ، نتيجه شوق و عشق به كمال است كه در دل خود احساس مى نمايند وسرانجام عبادت با لذت شهود معبود، در كامشان شيرين شده و خواب لذيذ و بالش ناز، وفراش گرم به دست فراموشى سپرده مى شود وساعاتى به راز و نياز با او مى پردازند تا آنجا كه رسول گرامى برخى از اوقات گاهى دو سوم شب را، به عبادت برگزار مى كرد بنابر اين چه بهتر با نيايش او آشنا شويم:

١ـ خدا در سوره اسراء به پيامبر دستور «تهجّد» مى دهد كه همان عبادت در نيمه شب است چنانكه مى فرمايد:(وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً) (اسراء/٧٩).

«برخى از شب را برخيز! با قرآن و يا نماز به عبادت بپرداز، و اين يك برنامه اضافى است، شايد خدا تو را به مقام شايسته اى برگزيند».

٢ـ خداوند در سوره مزمل به بيان كم و كيف عبادت در دل شب مى پردازد، وقت آن را شب، ومقدار آن را، بين دو سوم الى يك سوم شب اعلام مى دارد وفلسفه قيام و تهجّد در شب را امرى مى داند كه در پيشبرد اهداف او كاملاً مؤثّر است.

ما در اينجا آيات را يك جا مى آوريم تا روابط منطقى آيات كاملاً روشن گردد: