منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٨٣

بِالعَشيّ وَ الإِبكار) :«براى گناهت طلب مغفرت نما وخدا را عصرگاهان وصبحگاهان با ثناى او، تنزيه كن».

ودر سوره محمّد (صلى الله عليه وآله) آيه ١٩ فرمان مى دهد كه هم برخود وهم بر افراد با ايمان طلب آمرزش كند آنجا كه مى فرمايد:

(فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا اِلهَ إِلاّ اللّهُوَ اسْتَغْفِر لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنينَ وَ المُؤمِنات وَاللّه يعَلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَ مَثْويكم) .

«بدان خدايى جز او نيست وبر گناهت وافراد با ايمان از مرد وزن طلب مغفرت بنما خدا از كارها وحركات وسكنات شما آگاه است».

در سوره نصر آيه ٣ مى فرمايد:(وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كانَ تَوّاباً) از او طلب مغفرت نما اوتوبه پذير است».

اكنون سؤال مى شود چگونه دستور طلب مغفرت با عصمت پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) وفق مى دهد؟

پاسخ: آگاهى ازمفاد اين آيات با شناخت مسئوليتهاى پيامبران واين كه شخصيتهاى بزرگ، مسئوليتهاى خطيرترى دارند و چه بسا ممكن است عملى از نظر خرد، در محيطى جرم وگناه شمرده شود، در حالى كه همان عمل نسبت به محيط ديگر داراى چنين حالتى نباشد. كاملاً امكان پذير است وبراى توضيح يادآور مى شويم:

دستورهاى الهى در واجبات ومحرمات منحصر نمى شود، بلكه در كنار واجبات، مستحبات ودر كنار محرمات، مكروهات نيز وجود دارد، واجب شرعى چيزى است كه بايد انجام شود وترك آن موجب مؤاخذه و عقاب است وحرام شرعى چيزى است كه بايد ترك شود وانجام آن موجب عذاب است.

امّا مستحبات ومكروهات در عين اينكه ترك وانجام آن، كيفر ومؤاخده اى همراه ندارد، ولى گاهى شرايط به گونه اى مى شود كه عقل وخرد آن را فرض ولازم