در نبرد «صفين» كه فرزند ابى سفيان با حيله ونيرنگ سپاهيان على را مجبور به ترك نبرد نمود وقرار شد كه طرفين به مدّت يك سال از يكديگر فاصله بگيرند ودر اين مدّت دو داور از طرفين برگزيده شود تا در باره اين دو گروه رأى دهند، وقتى كه قراداد نوشته شد وموضوع تحكيم دو نفر به امضاى طرفين رسيد همان گروهى كه على را تحت فشار قرار داده بودند كه به موضوع «حكميت» تن دهد، از كار خود پشيمان شدند و از امام خواستند كه پيمان خود را ناديده بگيرد وجنگ ونبرد را آغاز كنند، امام در پاسخ آنان گفت:

«ويحكم أبعد الرضا والعهد نرجع أو ليس اللّه يقول:(أَوفُوا بالعقود) وقال:(أَوفُوا بِعَهْدِ اللّهِ إِذا عاهَدْتُمْ)، (وَلا تَنْقُضُوا الأَيمانَ بَعْدَ تَوكِيدِها وَقَدْجَعَلْتُمُ اللّهُ عَلَيْكُمْ كَفيلاً إِنَّ اللّهَ يَعَلَمُ ما تَفْعَلُونَ) .[٢]

«واى بر شما آيا پس از رضايت وبستن پيمان ، سخن خود را پس بگيريم؟ آيا خدا نمى فرمايد: به پيمان هاى خود وفا كنيد ونيز مى فرمايد: به پيمان هاى الهى وفادار باشيد، ونيز مى فرمايد: سوگندها را پس از محكم كردن نشكنيد در حالى كه خدا را كفيل خود قرار داديد خداوند از آنچه كه انجام مى دهيد آگاه است».

[١] سوره مؤمنون، آيه ٨.
[٢] وقعه صفين، ص ٥١٤.