پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) علاوه بر مقام تبليغ احكام، رهبر سياسى و مرجع قضايى و فرمانده كلّ قوا است ودر اين زمينه ها «نافذ القول» ومطاع مى باشد و ما در هر مورد، نمونه اى را متذكّر مى شويم:

الف: اطاعت در قلمرو مسائل سياسى: يكى از مسائل حسّاس به هنگام جنگ، اخبار جبهه ها و گزارشهاى مربوط به پيروزى و شكست است تصميم گيرى در پخش وعدم پخش اين گونه گزارشها، نياز به تفكر و انديشه و رعايت مصالح عمومى دارد ازاين جهت قرآن شخص پيامبر را معرفى مى كند آنجاكه مى فرمايد:

(وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوفِ أَذاعُوا بِهِوَ لَو رَدُّوُهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلى أُولِي الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَولا فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ لاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطانَ إِلاّ قَليلاً)(نساء/٨٣).

«هنگامى كه خبرى ايمنى بخش يا بيم زا(از پيروزى و شكست) به آنان برسد فوراً آن را پخش مى كنند و اگر آن را به پيامبر و صاحبان فرمان از آنها رجوع دهند اهل استنباط و ريشه ياب از آنان، از حقيقت مطلب آگاه خواهند شد(وحقيقت را به آنان بازگو خواهند كرد) اگر كرم و رحمت او نبود همگى جز گروه كمى از شيطان پيروى مى كردند».

پخش بى موقع خبر پيروزى چه بسا مايه غرور مى گردد، همچنانكه اشاعه خبرِ شكست موجب تضعيف روحيه ها مى گردد ولذا وظيفه مسلمانان جز اين نيست كه اخبار رسيده را در اختيار پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله)وصاحبان فرمان از خود(كه به فرمان پيامبر داراى مقاماتى شده اند) بگذارند تا آنان پس از ريشه يابى وتحقيق، ديگر مسلمانان را از حقيقت امر آگاه سازند، البته اين آيه مربوط به رهبرى سياسى پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) است و اگر از «اولى الأمر» نام مى برد منافاتى با رهبرى سياسى رسول خدا ندارد زيرا «اولوا الأمر» به فرمان او «صاحبان فرمان» و «پيشوايان مردم» مى گردند بالأخص كه از نظر روايات، مقصود از آن «پيشوايان معصوم» است كه پس از پيامبر