منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٢

اللّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاس) .[١]

«اى پيامبر، آنچه را از پروردگارت بر تو فرود آمده برسان واگر نرسانى رسالت خداى را بجا نياورده اى وخداوند تو را از گزند مردم حفظ مى كند».

دقّت در مضمون آيه ما را به نكات زيرمتوجّه مى كند:

اوّلاً: فرمانى كه پيامبر (صلى الله عليه وآله) براى ابلاغ آن مأموريت پيدا كرده بود، آنچنان خطير وعظيم بود كه هرگاه (بر فرض محال) در رساندن آن خوف وترسى به خود راه مى داد وآن را ابلاغ نمى كرد، رسالت خود را انجام نداده بود، بلكه با انجام اين مأموريت رسالت وى تكميل خواهد گشت.

به عبارت ديگر:مقصود از (ما أُنْزِلَ) (چيزى كه بر تو نازل گرديد) نمى تواند مجموع آيات قرآن ودستورهاى اسلامى باشد. زيرا ناگفته پيداست كه هرگاه پيامبر مجموع دستورهاى الهى را ابلاغ نمى كرد، رسالت خود را انجام نداده بود ويك چنين امر بديهى نياز به گفتن ونزول آيه ندارد، بلكه مقصود از آن، ابلاغ موضوع خاصى است كه ابلاغ آن مكمّل رسالت شمرده مى شود و تا ابلاغ نگردد وظيفه خطير رسالت رنگ تكامل بخود نمى گيرد.

بنابراين بايد مورد مأموريت يكى از اصول مهم اسلامى باشد كه با ديگر اصول وفروع اسلامى پيوستگى داشته وبسان يگانگى خدا ورسالت خود پيامبر امر خطيرى شمرده شود.

ثانياً: از نظر محاسبات اجتماعى، پيامبر (صلى الله عليه وآله)احتمال مى داد كه در طريق انجام اين مأموريت، ممكن است از جانب مردم آسيبى به او برسد ويا او را در انجام اين مأموريت به قوم وخويش گرايى متهم كنند وخداوند براى تقويت اراده پيامبر مى فرمايد:

(وَاللّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ) .