«چرا با كسانى كه پيمانهاى خود را شكستند ودر صدد بيرون كردن پيامبر برآمدند ودر ابتدا با شما «دشمنى»آغاز كردند جنگ نمى كنيد، آيا از آنها بيم داريد، اگر راستى اهل ايمان هستيد خداوند سزاوارتر است كه از او بترسيد».

آيه چهاردهم: (قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللّهُ بِأَيْدِيْكُمْ وَ يُخْزِهِمْ وَ يَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْم مُؤْمِنينَ) .[١]

«با آنان نبرد كنيد (تا) خدا، با دستهاى شما آنها را عذاب كند وخوارشان سازد. وشما را بر آنها پيروز گرداند ودلهاى گروهى را كه مؤمنند، بهبودى بخشد».

آيه پانزدهم: (وَيُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ وَ يَتُوبُ اللّهُ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللّهُ عَلِيمٌ حَكيمٌ).[٢]

(«تا خدا) خشم دلهاى افراد با ايمان را ببرد و از آنها كه مى خواهد درگذرد وخدا دانا وحكيم است».

آيه شانزدهم: (أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَلَمّا يَعْلَمِ اللّهُ الَّذينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللّهِ وَلا رَسُولِهِ وَ لاَالْمُؤْمِنينَ وَليجَةً وَ اللّهُ خَبيرٌ بِما تَعمَلُونَ) .[٣]

«مگر فكر مى كنيد كه رها مى شويد(ومورد امتحان واقع نمى گرديد) وخدا كسانى را كه از شما جهاد كرده اند. وجز خدا وپيامبر وافراد با ايمان همرازى اتخاذ نكرده اند. نمى داند(و آشكار نمى سازد) خدا از كارهاى شما آگاه است».

اين قسمت، آخرين بخش از آياتى است كه اميرمؤمنان به دستور پيامبر آنها را در سرزمين «منى» بر مشركان قرائت نمود. وبا تفسير اين بخش، مجموع آياتى كه پيامبر (صلى الله عليه وآله)آنها را به على (عليه السلام) تعليم داد، به پايان مى رسد. وموضوع سخن درآيات بعدى، دگرگون مى گردد وبخش تازه اى گشوده مى شود.

در اين بخش از آيات كه هم اكنون به تفسير آن مى پردازيم قرآن مجيد با دلايل منطقى، احساسات سربازى يكتاپرستان را بر ضدّ بت پرستان تحريك مى كند و از

[١] سوره توبه، آيات ١٤ـ ١٦.
[٢] سوره توبه، آيات ١٤ـ ١٦.
[٣] سوره توبه، آيات ١٤ـ ١٦.