اگر حضرت نوح بنده شاكر خدا وتقدير كننده نعمت هاى او بود ولى سعى وكوشش امام مورد تقدير وپسند الهى است وتفاوت اين دو بسيار روشن است. در يكى نوح شكرگزار است. در دوّمى، از سعى وكوشش امام تقدير مى شود.

٢ـ ابراهيم از نظر قرآن يك فرد وفادار به پيمان است آنجا كه مى فرمايد:(وَ إِبْراهيمَ الَّذي وَفّى) : «ابراهيمى كه به پيمان خود وفا كرد».[١]

وقرآن على (عليه السلام) را نيز با اين صفت ياد كرده است چنانكه مى فرمايد: (يُوفُونَ بِالنَّذرِ) :«به نذر وپيمان خود وفادارند»، از اين نظر با هم يك نوع تشابه دارند.[٢]

٣ـ قرآن فرزندان ابراهيم را با داشتن ملك وفرمانروايى بزرگ، توصيف مى فرمايد:

(وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً) : «به فرزندان ابراهيم فرمانروايى بزرگ داديم»[٣]

قرآن على را نيز با اين صفت توصيف كرده ومى فرمايد:

(وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً) .[٤]

«اگر بنگرى، در آن جا فرمانروايى بزرگ مى بينى».

درست است كه فرزندان ابراهيم ودر رأس آنان سليمان داراى ملك بزرگ بودند امام على (عليه السلام) نيز به تصريح قرآن داراى ملك كبير است. امّا ميان اين دو ملك وفرمانروايى تفاوت از زمين تا آسمان است، آن يكى مربوط به دنيا است اين ديگرى مربوط به سراى ديگر است.

[١] سوره نجم، آيه٣٧.
[٢] سوره انسان، آيه ٧.
[٣] سوره نساء، آيه ٥٤.
[٤] سوره ا نسان، آيه ٢٠.