(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيّ)سپس اين جمله را فرمود:«إِنَّ اللّهَ حَرَّمَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ أَمْواتاً ما حَرَّمَ مِنْهُمْ أَحْياءً: خداوند انجام هر نوع عملى را كه در باره شخص مؤمن در حال حيات او تحريم كرده، در حال مرگ وى نيز تحريم نموده است».[١]

همان طور كه دانشمندان از اين آيه فهميده اند اين قبيل احترامات به پيامبر عظيم اختصاص ندارد، بلكه همه پيشوايان اسلام و علما واساتيد و پدران و مادران وعموم بزرگان از اين گونه احترام ها بايد برخوردار باشند، از اين جهت در حرمها و آستانه هاى مقدّس، بايد از داد وفرياد و امثال آن، خوددارى نمود.

٢ـ مجادله با پيامبر ممنوع است

مجادله و استدلال به مسلّمات نزد طرف بر ضدّ او، يكى از طرق استدلال است كه در اسلام به آن دعوت شده است آنجا كه خدا به پيامبر دستور مى دهد كه(وَ جادِلْهُمْ بِالّتي هِيَ أَحْسَنُ) (نمل/١٢٥) :«با آنها با شيوه زيبا به جدال برخيز».

مع الوصف مجادله و مناقشه با پيامبر حرام و ممنوع است ومقصود آن همان «مراء» و تعصب بر باطل مى باشد، چنانكه مى فرمايد:

(وَمَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَّ لَهُ الْهُدى وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنينَ نُوَلِّهِ ما تَوَلّى و َ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَساءَتْ مَصِيراً)(نساء/١١٥).

«هركس كه با پيامبر پس از روشن شدن نشانه حق، به جدال و نِقاش برخيزد و از غير راه مؤمنان پيروى كند وارد دوزخ مى سازيم چه سرانجام بدى است».

جمله (مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى) بيانگر همين واقعيت است و اين كه هدف

[١] نور الثقلين، ج٥، ص ٨٠و٨١.