درهاى رحمت خدا ومغفرت وآمرزش او، به روى بندگان باز است، اين فيض گاهى بدون واسطه و احياناً از طريق اولياى او به افراد مى رسد از اين جهت قرآن گنهكاران را دستور مى دهد كه براى تحصيل مغفرت او، حضور پيامبر برسند و از او درخواست كنند كه در باره آنان از خدا طلب مغفرت كند ودر اين حالت دعاى او مستجاب مى باشد و در پوشش مغفرت او قرار مى گيرند چنانكه مى فرمايد:

(وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفِرُوا اللّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّاباً رَحيماً) (نساء/٦٤).

«هرگاه آنان كه بر خويشتن ستم كردند پيش تو مى آمدند وخود طلب مغفرت كرده و پيامبر نيز در باره آنان طلب آمرزش مى كرد، خدا را توبه پذير و رحيم مى يافتند».

در آيه ديگر منافقان رامذمّت مى كند و يادآور مى شود كه :وقتى به آنان گفته مى شود كه به حضور پيامبر برسند تا وى در باره آنان طلب مغفرت كند سرهاى خود را به عنوان اعتراض به عقب برمى گردانند، چنانكه مى فرمايد:

(وَ إِذا قيلَ لَهُمْ تَعالَوا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللّهِ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَ هُمْ مُسْتَكْبِرُونَ) (منافقون/٥).

«وقتى به آنان گفته مى شود كه بياييد پيامبر در باره شما طلب آمرزش كند، سرهاى خود را به عنوان اعتراض به عقب مى رانند آنان را مى بينى كه ابا مىورزند در حالى كه اظهار بى نيازى مى نمايند».

همان طور كه فيض مادى از طريق اسباب ظاهرى به انسانها