بخش با صفاى «نجران» با هفتاد دهكده تابع خود، در نقطه مرزى حجاز ويمن قرار گرفته است. ودر آغاز طلوع اسلام، اين نقطه تنها منطقه مسيحى نشين، در حجاز بود كه به عللى از بت پرستى دست كشيده وبه آيين مسيح گرويده بودند.[١]

پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله) به موازات مكاتبه با سران دول جهان، ومراكز مذهبى، نامه اى به اُسقف نَجران [٢] (ابوحارثه) نوشت وطىّ آن نامه، ساكنان نجران را به آيين اسلام دعوت نمود، كه مضمون نامه آن حضرت چنين است:

«به نام خداى ابراهيم واسحاق ويعقوب( اين نامه اى است) از محمّد پيامبر ورسول خدا به اسقف نجران، خداى ابراهيم واسحاق ويعقوب را حمد وستايش مى كنم و شماها را از پرستش «بندگان» به پرستش «خدا» دعوت مى نمايم، شما را دعوت مى كنم كه از ولايت بندگان خدا خارج شويد ودر ولايت خداوند وارد آييد واگر دعوت مرا نپذيرفتيد (لااقل) بايد به حكومت اسلامى ماليات(جزيه) بپردازيد(كه در برابر اين مبلغ جزئى از جان ومال شما دفاع مى كند)ودر غير اين صورت به شما اعلام خطر مى شود».[٣]

[١] ياقوت حموى، در معجم البلدان، ج٥، ص ٢٦٧ـ ٢٦٦ علل گرايش آنان را به آيين مسيح بيان كرده است.
[٢] اُسقف، معرّب كلمه يونانى «اپسكوپ» به معنى رقيب و ناظر است و هم اكنون نشانه منصب روحانى ، مافوق كشيش مى باشد.
[٣] البداية والنهاية، ص ٥٣; بحار الأنوار، ج٢١، ٢٨٥.