منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٨

پرهيزگاران را مى شناسد».

(إِنَّما يَسْتَأذِنُكَ الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ وَارْتابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَدَّونَ).[١]

«فقط كسانى كه به خدا وروز ديگر ايمان ندارند ودلهايشان به شك افتاده ودر شك خويش سرگردانند از تو اجازه (براى مجاهده وياترك جهاد) مى خواهند».

(وَلَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ لأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَ لكِنْ كَرِهَ اللّهُ انْبِعاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَ قِيلَ اقْعُدُوا مَعَ القاعِدِينَ).[٢]

«اگر تصميم بر جهاد داشتند، لوازم آنرا آماده مى كردند، ولى خدا حركتشان را مكروه ساخت وبازشان داشت وگفته شد همچون از كار افتادگان به خانه بنشينيد».

(لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلاّ خَبالاً وَ لأَوضَعُوا خِلالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ وَ فِيكُمْ سَمَّاعُونَ لَهُمْ وَ اللّهُ عَلِيمٌ بِالظّالِمينَ).[٣]

«اگر با شما بيرون مى آمدند، در كارتان جز تباهى نمى افزودند، در صفوف شما به منظور فتنه جويى وارد مى شدند ودر ميان شما زودباورانى (عرب به افراد دهن بين «سمّاع» مى گويد) هستند، خدا ستمكاران را مى شناسد».

(لَقَدِ ابْتَغَوُا الْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَ قَلَّبُوا لَكَ الأُمُورَ حَتّى جاءَ الْحَقُّ وَظَهَرَ أَمْرُ اللّهِ وَهُمْ كارِهُونَ) .[٤]

«از پيش نيز فتنه جويى كرده اند وكارها را بر تو آشفته اند تا حق پيروز شد، وفرمان خدا با اينكه كراهت داشتند، آشكار گشت».