٧ـ «خداوند رحمت خود را بر پيامبر ومهاجران وانصار نازل كرد، مهاجران وانصارى كه در لحظه هاى سخت كه نزديك بود دلهاى برخى از حق منحرف شود، از وى پيروى كردند، باز رحمت خود را بر آنان نازل فرمود، زيرا خداوند نسبت به ايشان مهربان است.همچنين رحمت خود را بر آن سه نفرى نازل نمود كه از لشكر اسلام بازماندند (ودر جهاد شركت نكردند) تا اينكه (بر اثر قطع رابطه مردم با آنها) زمين با آن وسعت بر آنها تنگ شد وجان آنها در فشار قرار گرفت، دانستند جز خداوند پناهگاهى نيست، خداوند آنها را مشمول رحمت خود قرار داد، تا توبه كنند، خداوند توبه پذير ورحيم است.«اى ايمان آورندگان، از خداوند بپرهيزيد وبا راستگويان باشيد».

تفسير آيات

در عصر رسالت «سوريه» از مستعمرات روم شرقى كه مركز آن «قسطنطنيه» بود، به شمار مى رفت و همه مرزنشينان وامراء حاكم بر آن از آيين مسيح پيروى مى كردند و شيوخ وقبايل ساكن در مرزها، تحت حكومت مركزى «سوريه» بودند كه خود دست نشانده امپراتور روم بود.

سقوط دژ بزرگ بت پرستان (مكه) وفتوحات درخشان وچشمگير مسلمانان، ترس عجيبى در دل امپراتور روم پديد آورد وانديشه اينكه مبادا «محمّد» به سوى «سوريه» لشكر كشى كند، وقلمرو حكومت خود را گسترش دهد، آنان را به خود مشغول ساخت.

امپراتور روم به اين فكر افتاد كه مسلمانان را غافلگير سازد وقدرت آنها را بشكند، براى همين منظور فرمانرواى دست نشانده خود را در سوريه مأمور ساخت كه به كمك قبايل «لخم»، «عامله»، «غسان»و «جذام» به ضميمه سپاه اعزامى از