منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٧

ديگران شتر وگوسفند ببرند، وشما پيامبر را همراه خود ببريد، به خدا سوگند اگر همه مردم به راهى بروند وانصار به راه ديگر، من راه انصار را انتخاب مى كنم سپس براى انصار وفرزندان انصار طلب رحمت نمود سخنان پيامبر (صلى الله عليه وآله)، آنچنان عواطف انصار را تحريك كرد كه همگى گريه كنان گفتند: اى رسول خدا ما به قسمت خود راضى هستيم وكوچكترين گله اى نداريم.

آيه ياد شده در زير در رابطه با اين رويدادها نازل گرديده است:

(وَ مِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ).[١]

«برخى از آنان به تو در باره غنايم طعن مى زنند، اگر به آنان سهمى داده شود راضى مى شوند واگر محروم شوند خشم مىورزند».

(وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللّهُ سَيُؤْتِينَا اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنّا إِلَى اللّهِ راغِبُونَ) .[٢]

«اگر آنان به آنچه كه خدا وپيامبر به آنها عطا نمود، راضى شوند و بگويند خدا ما را كافى است به زودى خدا ورسول او از كرمش به ما مى دهند، ما به سوى خدا توجه داريم، بهتر بود».

(إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ وَالْعامِلينَ عَلَيْها وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فِي الرِّقابِ وَالْغارِمينَ وَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ فَرِيضَةً مِنَ اللّهِ وَ اللّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ) .[٣]

«صدقات فقط براى فقرا و بينوايان وكاركنان برگردآورى آنها و مؤلفة القلوب وكسانى كه با دادن زكات، به اسلام راغب مى شوند و كسانى كه در بند بندگى هستند و بدهكاران در راه خدا و در راه ماندگان، حكم لازمى است از جانب خدا، خدا دانا وحكيم است».