«طلب آمرزش ابراهيم براى پدرش آزر به خاطر وعده اى بود كه به او داده بود، وقتى روشن گشت كه او دشمن خدا است از او بيزارى جست ابراهيم مهربان وبردبار بود».

از اين آيه به روشنى استفاده مى شود كه وعده استغفار ويا انجام آن در موقعى بود كه هنوز عداوت او با خدا، (لجاجت بر شرك) روشن نگشته بود، واميد به هدايت عموى خود داشت، از اين جهت به او نويد استغفار داد، وقتى افق روشن گشت وعداوت او معلوم گرديد، از او تبرّى جست بنابراين استغفار او در موقعى بود كه شرايط تبرّى فراهم نبود، وقتى فراهم شد فوراً تبرّى جست.

شايد برخى از مسلمانان به بهانه اينكه ابراهيم براى آزر بت پرست، طلب آمرزش نمود، مايل بودند كه آنها نيز براى بستگان كافر خود طلب آمرزش كنند قرآن در آيه گذشته به دفع اين توهّم پرداخته ويادآور مى شود كه او در شرايطى نويد استغفار داد كه در آن شرايط وظيفه «تبرّى» نبود، زيرا هنوز اميد به هدايت او داشت و«تبرّى» در صورتى است كه يأس ونوميدى از هدايت كافر، محقّق گردد وابراهيم در شرايط ديگرى از عموى خود آزر بسان بستگانش تبرّى جست.

از آيه ديگرى اين حقيقت به گونه اى واضح نيز استفاده مى شود آنجا كه مى فرمايد:

(قالَ سَلامٌ عَلَيْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي إِنَّهُ كانَ بِي حَفِيّاً وَأَعْتَزِلُكُمْ وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ).[١]

«سلام بر تواى آزر از پروردگارم براى تو طلب آمرزش مى كنم، او نسبت به من مهربان است و از شماها(بستگان) و از آنچه كه غير خدا مى پرستيد بيزارى مى جويم».

دقت در آيه مى رساند كه او از قوم خود به حكم جمله «وأَعتزلكم» تبرّى جسته

[١] سوره مريم، آيه ٤٧.