مفاد اين آيه كاملاً با آيه مورد بحث منطبق است زيرا دوستى خويشاوندان پيامبر هر چند به صورت ظاهر به نفع پيامبر است، ولى مغز اين كار مربوط به خود امّت و به نفع آنها است و ارتباط با آن خاندان وتحكيم پيوند دوستى با اين گروه معصوم، مايه نجات و وسيله عمل به شريعت و پيروى از آيين اسلام است. زيرا آنان در متن صراط مستقيم قرار دارند و تمام احكام و معارف دين در اختيار آنان بوده و دوستى با آنان طبعاً انسان را از فروع واصول اسلام آگاه ساخته، افراد دوستدار، خواه ناخواه به سوى عمل و كردار كشيده مى شوند، و محبت راستين به اين خانواده پاك، از پيروى صحيح از آنان جدا نيست.

٢ـ (قُلْ ما أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْر إِلاّ مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبيلاً) (فرقان/٥٧).

«من از شما اجرى نمى خواهم من آن كسى را مى خواهم كه به سوى پروردگار خود راهى اتخاذ كند».

در اين آيه راه جويى افراد به سوى خدا، اجر رسالت قرار داده شده است ومقصود از «سبيل» در اين آيه، ممكن است همان پيوند دوستى با خاندان رسالت باشد كه خود مايه آگاهى انسان از احكام و معارف اسلام بوده، سرانجام موجب عمل به شريعت است همچنانكه ممكن است مقصود همان عمل به دستورات اسلامى باشد كه خود راهى به سوى خدا است ودر گذشته بيان كرديم كه مودّت اين خاندان جنبه تربيتى دارد وسرانجام سبب مى شود كه انسان به دستورات اسلام و به آيين خدا كه يكتا راه به سوى او است، عمل نمايد. در هر حال هر سه آيه كه درباره مزد رسالت پيامبر (صلى الله عليه وآله) وارد شده بر يك معنى منطبق مى گردند و نتيجه واحدى را مى دهند و آن به طور مستقيم ويا غير مستقيم، عمل به متن شريعت است.

***