(وَ ما أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْر إِنْ أَجْرِيَ إِلاّ عَلى رَبِّ الْعالَمينَ) (شعراء/١٠٩): «از شما براى اداى پيامهاى خدا مزد و پاداشى نمى طلبيم، پاداش فقط بر پروردگار جهان است».

اصولاً كارى كه براى خدا است بايد مزد آن نيز بر عهده او باشد و نبايد از ديگران مطالبه شود.

گذشته از اين، اعمال ارزشمند و بزرگ آنان بالاتر از آن است كه بتوان با درهم و دينار بر آنها ارزش گذارد و آن را با «زخارف» دنيا معاوضه نمود.

از اين جهت قرآن پاداش پيامبر را چنين معرفى مى كند ومى فرمايد:

(وَ إِنَّ لَكَ لأَجْراً غَيْرَ مَمْنُون) (قلم/٣): «براى تو پاداش عارى از منّت است».

ولى در عين حال قرآن در آيه اى به گونه ديگر سخن مى گويد ويادآور مى شود كه پاداش تلاشهاى من در راه هدايت شما، مودّت نزديكان من است:

(قُلْ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُربى)(شورى/٢٣):«بگو مزد و پاداشى از شما نمى خواهم جز دوستى نزديكان من».

ودر آيه ديگر يادآور مى شود كه اجر و پاداشى كه از شما خواسته ام به نفع شما است چنانكه مى فرمايد:

(قْلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْر فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلاّ عَلى اللّهِوَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْء شَهيد) (سبأ/٤٧).

«بگو آنچه را كه به نام مزد طلبيده ام به سود شما است، اجر من بر خدا است و او بر همه چيز شاهد و ناظر است».

زيرا همين دوستى خاندان رسالت، كه در آيه ٢٣ شورى اجر رسالت قرار گرفته است آثار تربيتى داشته و باعث ارتباط نزديكى به آن بزرگواران مى باشد چون