همسران پيامبر به خاطر انتساب با بيت وحى و به خاطر احترامى كه قرآن به آنان گذارده تا آنجا كه آنها را «أُمّهات المؤمنين» [١] ناميده است در جامعه اسلامى از احترام خاصّى برخوردار بودند، و تمايل آنان به يك طرف، مايه گرايش عمومى به آن سو مى گشت.

در اين شرايط، قرآن ازدواج با آنان را پس از درگذشت پيامبر(صلى الله عليه وآله)، ممنوع اعلام مى دارد زيرا پيوند زناشويى با آنها زمينه بهره بردارى سياسى از وجود آنها را براى شوهر فراهم مى سازد، ارتباط با خاندان وحى را وسيله نيل به آمال خود قرار مى دهد.

تاريخ بهترين معلّم و آموزگار است در جنگ جمل قرابت وخويشاوندى زبير با عايشه سبب شد كه زبير افراد ساده لوح را به دنبال خود بكشد و نبرد خونينى را به راه اندازد اگر عايشه هوادار «زبير» و «طلحه» نبود، هرگز زبير و همتاى او «طلحه» به گردآورى چنين سپاهى موفق نمى شدند و لذا مى فرمايد: (وَلا تَنْكِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً).

٦ـ وظيفه مسلمانان نسبت به فرزندان او

شعار همه پيامبران جهان اين است:

[١] (وَأَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ) سوره احزاب، آيه ٦.