در ميان اعراب رسم اين بود كه به هنگام نياز به وسائل زندگى، آن را از همسايه به عاريت مى گرفتند وخانه پيامبر نيز از اين شرايط جدا نبود ومسلمانان وقت و بى وقت براى رفع نياز به «بيوت پيامبر» مراجعه مى كردند و از همسران او وسايلى را به عاريت مى گرفتند در اين شرايط دستور داده شد كه مسلمانان با همسران پيامبر رو در رو سخن نگويند و از پشت پرده و يا پشت در، به سخن بپردازند.

مقصود از حجاب در آيه ، حجاب اسلامى نيست كه بر همه زنان لازم و فرض است، بلكه همان حائل و حاجز است كه طرفين را از هم جدا مى سازد.

اين مطلب را دو چيز تأييد مى كند:

١ـ آيات مربوط به «حجاب اسلامى كه در سوره «نور» وارد شده پيش از اين دستور، نازل گرديده است: طبعاً مقصود از آيه متأخّر، دستور مجدّد خواهد بود، نه تأكيد مگر اينكه قرينه اى بر تأكيد باشد.

٢ـ تعليلى كه در اين مورد وارد شده است مؤيّد اين مطلب است چنانكه مى فرمايد:(ذلِكُمْ أَطْهَرُ لِقُلُوبِكُمْ وَ قُلُوبِهِنَّ): «اين كار براى قلوب شما و همسران پيامبر (صلى الله عليه وآله)مايه پاكيزگى بيشتر است» و اگر مقصود حجاب اسلامى بود مناسب بود كه تعليل به صورت ديگرى باشد.

ب: (وَلا تَنْكِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً إِنَّ ذلِكُمْ كانَ عِنْدَ اللّهِ عَظيماً)